MENU
SZUKAJ
O艢WIADCZENIA MAJ膭TKOWE
PRAWO LOKALNE
UCHWA艁Y RADY GMINY
FORMULARZE
ELEKTRONICZNA SKRZYNKA PODAWCZA
PRZETARGI
OG艁OSZENIA
    Pa艂ac w Zarzeczu
Liczba odwiedzin kategorii: 5414 
 

 Pa艂ac Dzieduszyckich w Zarzeczu

         

          Po przesz艂o p贸艂torarocznym pobycie Magdaleny Morskiej z Dzieduszyckich w krajach Europy zachodniej, tj. w roku 1817 rozpocz臋to prace zwi膮zane z budow膮 zespo艂u pa艂acowo-parkowego, uposa偶onego dodatkowo w budynki administracyjne, pomara艅czarni臋, berajterni臋 (stajnie i wozownie ), zabudowania folwarczne wzorowane na architekturze holenderskiej. Projekty zosta艂y wykonane po cz臋艣ci przez Magdalen臋 ( szkice ) i rysownika J贸zefa Tabaczy艅skiego, ale w g艂贸wnej mierze przez sprowadzonego z Warszawy architekta Chrystiana Piotra Aygnera.                  

             Opracowano obiekt w stylu’’ empire ‘’, tzn. w stylu cesarskim, p贸藕nej fazy klasycyzmu, zwi膮zanej z okresem panowania Napoleona. Styl ten znalaz艂 odbicie w architekturze, wystroju wn臋trz i meblarstwie, cechuj膮c si臋 okaza艂o艣ci膮, monumentalizmem, bogactwem ornamentyki oraz odwo艂aniem do sztuki starych Grek贸w i Rzymian. W sierpniu tego偶 roku postawiono piwnice, a z ko艅cem 1818 roku pa艂ac by艂 gotowy, bowiem w lutym 1819 roku odby艂o si臋 uroczyste 艣niadanie, na kt贸re zjechali go艣cie hrabiny.

              W po艂udniowym naro偶niku umieszczona jest okr膮g艂a baszta w stylu rzymskim, otoczona dwunastoma rowkowanymi kolumnami o kapitelach doryckich ( praktycznie wierna kopia 艣wi膮tyni Sybilli z Pu艂aw ). Od strony wschodniej przylega do pa艂acu oran偶eria si臋gaj膮ca I pi臋tra, z trzema p贸艂okr膮g艂o przysklepionymi  oknami ( od strony zajazdu ) oraz prostok膮tn膮 oszklon膮 艣cian膮 poprzedzielan膮 czterema doryckimi kolumnami ( od strony parku ). Ca艂a budowla jest zlokalizowana na stoku, czego efektem jest parter przechodz膮cy od strony parku w pi臋tro. Kontrastowo rozmieszczone okna ( okr膮g艂e, du偶e prostok膮tne, ma艂e kwadratowe ), daj膮ce efekt gry proporcji, nie dopuszczaj膮 do jakiejkolwiek monotonii. Baszta wsparta jest na wysokim podpiewniczeniu, sklepionym na jednym pot臋偶nym filarze, wzbogacona w okna o kszta艂cie w膮skich strzelnic- mniejszych na parterze, wi臋kszych na pi臋trze – harmonizuj膮cych ze smuk艂ymi kolumnami.

                 Praktycznie wszystkie materia艂y drzewne pochodzi艂y z w艂asnych las贸w Magdaleny, z wyj膮tkiem cis贸w sprowadzonych z okolic Biecza oraz mahoni do produkcji mebli. Meble zosta艂y wykonane na miejscu przez domowych stolarzy oraz sprowadzonych z Kolbuszowej mistrz贸w tego rzemios艂a, z powodzeniem konkuruj膮cych z producentami w

Elbl膮gu i Gda艅sku. Wewn膮trz budynku znajduj膮 si臋 marmurowe kominki, sprowadzone wraz z alabastrowymi figurami z W艂och, upi臋kszaj膮ce liczne komnaty, sale i gabinety. Po艣r贸d nich mo偶na by wymieni膰 szklany przedpok贸j, za kt贸rym znajduje si臋 drugi, wewn臋trzny, zwany gabinetem deszczowym ( od sufitu z pochmurnym niebem, z kt贸rego zwisaj膮 draperje ),  oddzielony cisowymi, rze藕bionymi drzwiami, zawieraj膮cymi g艂owy lw贸w ze z艂oconego w ogniu br膮zu od pokoju pi臋knej pogody, pe艂nego delikatnych przedmiot贸w zatopionych w jasnej tonacji barw. Za podw贸jnymi drzwiami znajduje si臋 dawna sypialnia pani Morskiej, pomalowana na zielono, z kt贸rej mo偶na przej艣膰 do jej pracowni plastycznej, kiedy艣 pe艂nej rze藕b, szkic贸w i obraz贸w. Za malutkimi drzwiami znajduje si臋 salon, niegdy艣 wyposa偶ony we wspania艂e freski, przedstawiaj膮ce ilustracje do bajek  La Fontaine’a, rzadkie meble, 艣wieczniki w kszta艂cie or艂贸w, po prostu cuda, cuda. Dalej mie艣ci si臋 kancelaria, przez kt贸r膮 mo偶emy doj艣膰 do naro偶nego pokoju, zwanego 偶贸艂tym, nast臋pnie do sali zwierciadlanej, znajduj膮cej si臋nad sal膮 dla pan贸w ( bilard i fajczarnia ). Nad sal膮 zwierciadlan膮 umieszczono sal臋 okr膮g艂膮, wielk膮, nad kt贸rej 艣cianami biegnie szeroki gzyms, bogaty o kilku kondygnacjach r贸偶nych ornament贸w, pod kt贸rym biegnie fryz pe艂en g艂贸w byk贸w,po艂膮czonych girlandami kwiat贸w i owoc贸w. Powy偶ej gzymsu znajduje si臋 kopu艂a, kt贸rej sufit pomalowany jest na b艂臋kitne niebo. Sala ta zawiera艂a najpi臋kniejsze mahoniowe meble zarzeckie, ustawione na wspaniale u艂o偶onej posadzce z r贸偶nokolorowych drzew krajowych ( jawor, czeczot, 艣liwa, cis, brzoza ). Dalej znajduje si臋 salonik wenecki, bogaty w ornamenty z艂o偶one ze snop贸w zbo偶a i kwiat贸w s艂onecznika, 艣ci臋te kolumny stiukowe, na kt贸rych umieszczone s膮 alabastrowe wazy w stylu staro –rzymskim. Pozosta艂膮 cz臋艣膰 pomieszcze艅 zajmuj膮 pokoje go艣cinne i recepcyjne, przez kt贸re mo偶emy wyj艣膰 na taras, b膮d藕 uda膰 si臋 do przepi臋knie urz膮dzonego romantycznego parku.

             Po ca艂kowicie zako艅czonych pracach budowlanych, Zarzecze sta艂o si臋 czo艂owym, obok 艁a艅cuta i Przeworska, o艣rodkiem 偶ycia towarzyskiego i kulturalnego w ca艂ym regionie. Na bale wydawane przez hrabin臋 Morsk膮 ch臋tnie zje偶d偶a艂a si臋 zar贸wno m艂odzie偶 szlachecka, jak i arystokracja licz膮ca si臋 w 偶yciu gospodarczym i kulturalnym ca艂ej Galicji.

              Dokumentacja zabudowy Zarzecza sporz膮dzona przez sam膮 Magdalen臋, b膮d偶 przez goszcz膮cych u niej malarzy : J贸zefa Tabaczy艅skiego, Franciszka Blaschcka i Antoniego Toepplara, zosta艂a przeniesiona przez rytownik贸w na blach臋 miedzian膮, kt贸ra pos艂u偶y艂a p贸藕niej do wydania w Wiedniu ( 1833 ) dw贸ch wspania艂ych album贸w rozs艂awiaj膮cych Zarzecze w ca艂ej Europie.

 

               

 

 

 

 

 

Kompleks parkowy w Zarzeczu

 

 

         Zesp贸艂 pa艂acowy usytuowany jest na wzniesieniu, poni偶ej kt贸rego znajduje si臋 zagospodarowane i przekszta艂cone starorzecze Mleczki ze sztucznie usypan膮 wysp膮, rozdzieraj膮ce zabytkowy park ( 6 ha ), pe艂en starych d臋b贸w, pami臋taj膮cych czasy 艣redniowiecza ( najstarsze z nich maj膮 oko艂o 500 lat ). Park graniczy od strony po艂udniowej z polami uprawnymi, od strony zachodniej z ko艣cio艂em, od strony wschodniej z sadem owocowym, a od strony p贸艂nocnej ( zajezdnej ) z zabudowaniami Zarzecza.         

           Liczne alejki rozwidlaj膮ce si臋 tu i 贸wdzie przeplataj膮 zaciszny teren parku od strony zajazdu, po furt臋 ko艣cieln膮 oraz pola uprawne , umo偶liwiaj膮c tym samym doj艣cie do najbardziej atrakcyjnych miejsc. W okolicach rzeki, potoku i stawu wyst臋puje naturalne dla naszej szeroko艣ci geograficznej 艣rodowisko ro艣linne, w g艂贸wnej mierze sk艂adaj膮ce si臋 z samosiew贸w i zadrzewie艅 艣r贸dpolnych, takich jak : 偶ycica trwa艂a, wiechlina 艂膮kowa, kupk贸wka pospolita, kostrzewa 艂膮kowa, naw艂o膰 p贸藕na, chmiel zwyczajny, gatunki miejscowe 艂膮k 艂臋gowych, ponadto z zadrzewie艅 艣r贸dpolnych wyst臋puje wierzba bia艂a zwisaj膮ca, wierzba krucha, jesion wynios艂y, kalina koralowa, bez czarny, g艂贸g jednoszyjkowy, leszczyna czeremcha zwyczajna. Obecnie zesp贸艂 parkowy wymaga licznych nak艂ad贸w finansowych, ale przede wszystkim piel臋gnacyjnych i leczniczych, umo偶liwiaj膮cych przetrwanie wielu gatunkom ro艣lin, nie cz臋sto wyst臋puj膮cym w naszych szeroko艣ciach geograficznych.

 

 

 

 
Osoba odpowiedzialna za tre艣膰: nieznana
Osoba publikuj膮ca: nieznana
Data publikacji:

Za艂膮czniki:

 1. Zdj臋cie 3
 2. Zdj臋cie 2
 3. Zdj臋cie 1